Wat als je het niet hoeft te weten?

Over intuïtie, keuzes en wat er ontstaat als je volgt

Ik wilde vanmorgen een blog schrijven over intuïtie.

Mijn workshop Vertrouw op je intuïtie komt eraan en ik wilde schrijven over wat er gebeurt wanneer je durft te vertrouwen op wat je voelt en waarneemt.

Maar tijdens het schrijven gebeurde er iets anders.

Er kwam een herinnering boven. Die bracht me bij een volgende. En voor ik het wist, schreef ik niet meer over intuïtie, maar over mijn eigen leven. Over keuzes die ik heb gemaakt en over hoe anders sommige dingen uiteindelijk zijn gelopen dan ik ooit had bedacht.

Ik besloot het te volgen.

Als kind wist ik het zeker

Ik wilde dokter worden.

Mijn moeder vertelt me nog weleens dat ik vroeger graag schooltje speelde. Mijn poppen, beren en mijn broers waren mijn dankbare leerlingen. Zelf herinner ik me vooral dat ik dokter wilde worden.

Alleen waren de exacte vakken en mijn onhandigheid met cijfers niet bepaald een ideale combinatie. Geneeskunde werd het dus niet.

Zo'n 25 jaar geleden kwam ik op de administratie van een mbo terecht. Daar zag ik docenten voor de klas staan en kon ik me werkelijk niet voorstellen waarom iemand dat vrijwillig zou willen.

Voor de klas? Mij niet gezien. Een aantal jaren later stond ik er zelf.

Ik behaalde mijn diploma Docent Omgangskunde en gaf les binnen Zorg en Welzijn.

En ook daar wist ik heel goed wat ik níét wilde. Werken met mensen met niet-aangeboren hersenletsel bijvoorbeeld. Dat leek me helemaal niets.

Ook dat liep anders.

Wat ik zocht, kwam anders terug

Na jaren in het onderwijs viel ik uit. Ik kon me niet meer vinden in het reguliere onderwijssysteem en besloot uiteindelijk te stoppen. Ik wilde graag één-op-één met mensen werken. Meer ruimte hebben voor wat iemand nodig had. Mijn eigen manier van werken kunnen volgen. Het liefst op de fiets naar mijn afspraken.

Dus begon ik voor mezelf.

Alleen liep mijn eigen praktijk niet zoals ik had gehoopt. Er kwamen te weinig klanten en in plaats van vrijheid leverde het me vooral stress op.

Tot er een vrouw bij mij in de praktijk kwam.

Zij werkte als ambulant begeleider en vroeg op een gegeven moment of dat werk misschien iets voor mij zou zijn. Bij haar organisatie zochten ze nog mensen.

Ik besloot te solliciteren.

Niet veel later werkte ik als ambulant begeleider van mensen met niet-aangeboren hersenletsel. Precies die doelgroep waarvan ik ooit had gedacht: niets voor mij. En de vrouw die als klant mijn praktijk was binnengekomen?

Zij werd mijn collega.

Ik heb dat werk zeven jaar met ontzettend veel plezier gedaan. Eén-op-één, bij mensen thuis en regelmatig op de fiets naar mijn afspraken. Mijn eigen praktijk was dus niet geworden wat ik ervan had verwacht.

Maar veel van wat ik zocht, kwam wél op mijn pad.

Alleen in een andere vorm.

En nu gebeurt het opnieuw

Na zeven jaar kwam ook aan dat werk een einde en inmiddels ben ik opnieuw voor mezelf begonnen. Dit keer vanuit mijn mediumschap.

Er kwamen consulten, bijeenkomsten en workshops. Inmiddels ben ik zelfs een cursus aan het ontwikkelen en daar moet ik wel om lachen.

Want toen ik het onderwijs verliet, had ik geen enkele behoefte om ooit nog les te geven en toch sta ik weer voor groepen. Anders dan vroeger. Op mijn manier. Met onderwerpen waar ik zelf enthousiast van word. Blijkbaar was het lesgeven niet verdwenen.

Het kreeg een andere vorm.

Zelfs dat meisje dat dokter wilde worden, herken ik nog steeds. 
Niet omdat ik alsnog dokter ben geworden — natuurlijk niet — maar het verlangen om iets voor mensen te betekenen en eraan bij te dragen dat iemand zich beter voelt, is er nog altijd.

Met een knipoog noem ik mezelf daarom soms een Nieuwetijdse dokter.

Maar wie bepaalt eigenlijk de vorm?

Toen ik dit allemaal achter elkaar zag staan, ontstond er ineens een andere vraag:

Hoeveel van ons leven bepalen we eigenlijk zelf?

Want ik heb al die jaren wel degelijk keuzes gemaakt.
Ik koos ervoor het onderwijs te verlaten. Ik koos ervoor voor mezelf te beginnen. Ik koos ervoor te solliciteren. En later koos ik ervoor mijn mediumschap serieus ruimte te geven.

Maar wat er vervolgens uit die keuzes ontstond, had ik vaak niet kunnen bedenken en andersom zijn er ook dingen die ik heel graag wilde en die niet zijn gebeurd. Kinderen krijgen bijvoorbeeld.

Dus zo eenvoudig als je bepaalt zelf hoe je leven eruitziet voelt het voor mij niet. Ik heb invloed. Ik maak keuzes. Ik kan ergens wel of niet op ingaan, maar daarmee bepaal ik blijkbaar nog niet automatisch welke vorm mijn leven krijgt.

En precies daar gebeurde iets bijzonders

Terwijl ik met die vraag bezig was, ontving ik een boodschap van mijn gids Hieronymus over keuze en vrije wil.
Daarin kwamen onder andere deze woorden:

‘De keuzes die mensen maken, zijn onderdeel van het grote geheel.’

En even later:

‘Het is niet de vorm waar u over gaat, het is niet de weg ernaartoe, het is enkel en alleen de stap die u zet die niet verder reikt dan die stap.’

Het is niet de vorm waar u over gaat.

Die zin bleef hangen, want ik had net mijn eigen verhaal op papier gezet en zag hoe vaak precies dát was gebeurd.

Ik maakte een keuze. Ik zette een stap, maar de vorm ontstond onderweg.

Misschien hebben we dus wel degelijk een eigen wil, zonder dat we daarmee ook de hele weg bepalen. Ik weet het niet.
En misschien hoef ik dat ook niet precies te weten. Maar als ik terugkijk op mijn eigen leven, herken ik wel iets in die woorden:

Ik koos de stap. De vorm ontstond onderweg.

Verbinding en Wil

En toen keek ik naar de twee kaarten die ik vanochtend, na mijn afstemming, had getrokken. Ze stonden nog in mijn praktijk.

Verbinding.

Wil.

Ik had ze 's ochtends neergezet zonder te weten wat ze me die dag zouden brengen. Een paar uur later zat ik een blog te schrijven over vrije wil en ontving ik een boodschap waarin niet alleen de eigen wil, maar ook verbinding terugkwam:

‘Wees u gewaar dat u allen één bent en dat elke ervaring van invloed is op uw naasten. Het is de kracht van de verbinding die zorgt voor stabiliteit.’

Ik moest erom glimlachen, want ook als ik terugkijk naar mijn eigen verhaal, zie ik die verbinding.

Een vrouw kwam als klant mijn praktijk binnen en werd later mijn collega. Mensen kwamen op mijn pad. Ontmoetingen brachten iets in beweging. Er ontstonden mogelijkheden.

En steeds was er vervolgens ook mijn eigen wil. Doe ik er iets mee? Of niet?

Verbinding en Wil.

Precies de twee kaarten die die ochtend voor me lagen. Ik geloof niet zo in toeval. Maar ik hoef ook niet alles te kunnen verklaren. Soms vallen dingen op zo'n bijzondere manier samen dat ik alleen maar kan denken: ja, natuurlijk.

En daar kan ik dan eigenlijk alleen maar van genieten.

En mijn blog over intuïtie?

Dat werd dus dit.
En misschien gaat dit blog uiteindelijk wel veel meer over intuïtie dan ik in eerste instantie dacht, want intuïtie betekent voor mij niet dat ik precies weet waar iets naartoe gaat. Het is eerder dat kleine gevoel, die ingeving of iets wat ineens mijn aandacht trekt.

En dan komt de keuze.

Doe ik er iets mee?
Durf ik het te volgen, ook als ik nog niet weet waar het me brengt? Dat is eigenlijk precies wat er tijdens het schrijven van dit blog gebeurde. Ik had een plan, maar er diende zich iets anders aan. Ik besloot het te volgen.

Waar het me zou brengen, wist ik niet. En juist tijdens dat proces ontving ik de woorden van Hieronymus:

‘Het is enkel en alleen de stap die u zet die niet verder reikt dan die stap.’

Misschien hoeven we dus niet altijd de hele weg te kennen.

Misschien vraagt vertrouwen op je intuïtie soms niet meer dan opmerken wat zich aandient, voelen wat voor jou klopt en vervolgens zelf kiezen of je die volgende stap zet.

Ik koos de stap. De vorm ontstond onderweg.

Zoals dit blog.