Waar de liefde je brengt

Over liefde, vertrouwen en wat pas later zichtbaar wordt

Laatst sprak ik een vrouw die me vertelde dat ze ooit voor de liefde naar Arnhem was verhuisd.

Ze had haar praktijk in haar toenmalige woonplaats stopgezet en moest in Arnhem helemaal opnieuw beginnen. Inmiddels was de relatie waarvoor ze verhuisde voorbij. Maar zij was gebleven.

Haar praktijk was enorm gegroeid en ze vertelde dat ze zich op de plek waar ze nu woonde meer thuis voelde dan ooit.
En toen vertelde ze dat haar ouders ooit in Arnhem waren getrouwd. Of dat iets betekent, weet ik niet. Maar ik vond het bijzonder. Alsof er op die ene plek verschillende lijnen uit haar leven samenkwamen.

En ineens kwam de gedachte bij me op:

De liefde heeft haar hier gebracht.

Die gedachte liet me niet meer los. Het bracht me terug naar iets wat jaren geleden in mijn eigen leven gebeurde.

Liefde is de ondergrond

Jaren geleden kwam er een einde aan een relatie. Daarna volgden zeven jaren van strijd en ellende. Jaren waarin er veel gebeurde en waarin we elkaar ook pijn en verdriet hebben gedaan.

Tot ik op een dag iets ervoer wat ik nooit ben vergeten.

Het is moeilijk om precies onder woorden te brengen wat er gebeurde. Het was alsof alles wat er tussen ons in was komen te staan zich voor mijn ogen oploste. De strijd. De pijn, het verdriet, alles wat zich in die jaren had opgebouwd.

En op hetzelfde moment wist ik:

Het is klaar. De strijd is voorbij.

Wat overbleef was liefde.

Ik voelde het niet alleen

Ik wist het met mijn hele wezen: Liefde is de ondergrond van alles.

Dat betekende niet dat de pijn en het verdriet van die jaren er niet waren. We hadden elkaar pijn gedaan en er was veel gebeurd.

Maar in die ervaring zag en voelde ik ook iets anders. Alsof liefde niet alleen was wat overbleef nadat de strijd was weggevallen, maar al die tijd de ondergrond was geweest. Ook onder de pijn, het verdriet en alles wat mij in die jaren in beweging heeft gebracht.

Dat vond ik misschien nog wel het meest bijzondere. Dat iets wat op menselijk niveau helemaal niet als liefde voelde, voor mij op een diepere laag toch met liefde verbonden bleek te zijn.

Liefde als ondergrond.

Wat is liefde eigenlijk?

Sinds die ervaring kijk ik anders naar liefde.

We verbinden liefde vaak aan mensen. Aan een geliefde, een ouder, een kind of een vriend, maar we kunnen ook liefde voelen voor een dier, de natuur, een plek of voor het leven zelf.

Maar wat is het dan eigenlijk, liefde?

Liefde zelf kunnen we niet zien. We kunnen haar wel voelen. En ze kan zichtbaar worden in een geliefde, in de band met een dier, in de natuur of in een ontmoeting die iets in ons raakt.

En dan komt bij mij de vraag op:

Is liefde misschien een andere naam voor Spirit? Of is het een manier waarop Spirit zich aan ons laat zien?

Ik ben er nog niet uit.

Wat ik wel weet, is wat ik die dag zelf ervoer: toen alles wat tussen ons in was komen te staan wegviel, bleef liefde over.
Liefde als ondergrond.

De vorm kan veranderen

De vorm waarin we liefde ontmoeten kan veranderen. Een relatie kan eindigen. Mensen kunnen ieder hun eigen weg gaan. Iemand van wie we houden kan overlijden, maar daarmee hoeft de liefde zelf niet verdwenen te zijn.
Misschien ervaren we dat juist bij rouw en verlies heel sterk. Iemand is er niet meer zoals we diegene kenden, maar de liefde voor die persoon kan nog altijd heel aanwezig zijn.

De vorm verandert, maar de liefde kan blijven.

Misschien is liefde daarmee wel een van de mooiste voorbeelden van het onzichtbare dat voelbaar en zichtbaar wordt.

We zien niet de hele weg

We maken keuzes vanuit wat we op dat moment voelen en weten. Maar waar die keuzes ons uiteindelijk brengen, kunnen we niet altijd overzien.

Soms komt iemand in ons leven en denken we te weten waarom. Soms kiezen we een bepaalde richting met een heel duidelijk doel. En toch kan diezelfde ontmoeting of keuze later iets heel anders in beweging blijken te hebben gebracht.
Misschien zit daar voor mij het vertrouwen in.

Niet in de gedachte dat alles gebeurt met een reden of dat alles uiteindelijk goedkomt. Maar in het besef dat we niet altijd vooraf hoeven te weten waar een weg naartoe leidt.
Soms begrijpen we pas achteraf wat een ontmoeting, een liefde of een keuze voor ons heeft betekend.

Zoals bij de vrouw die voor een geliefde naar Arnhem verhuisde.

Ze volgde de liefde in de vorm waarin die zich toen aan haar liet zien. En misschien bracht die liefde haar uiteindelijk ergens anders dan ze ooit had kunnen bedenken.