Over gezien worden, jezelf laten zien en mijn passie voor het ongeziene
Als kind was ik ontzettend verlegen.
Als iemand me iets vroeg, voelde ik het rood soms al naar mijn wangen stijgen en keek ik het liefst naar de grond. Alle aandacht op mij vond ik verschrikkelijk. Spreekbeurten waren ook een drama. Ik kon thuis precies weten wat ik wilde vertellen, maar zodra ik voor de klas stond en alle ogen op mij gericht waren, kon ik volledig dichtklappen.
En tegelijkertijd zat er ook een heel andere kant in mij.
Tijdens de weekafsluitingen op school stond ik vooraan als er iets op het podium gedaan mocht worden. Dan wilde ik juist wél naar voren. Als ik daar nu aan terugdenk, blijft dat een bijzondere tegenstelling. Het ene moment wilde ik het liefst onzichtbaar zijn, terwijl ik op een ander moment stond te popelen om het podium op te gaan.
Blijkbaar zaten het verlangen om gezien te worden en de neiging om me te verstoppen toen al allebei in mij.
Gezien worden
Volgens mij hebben we allemaal een behoefte om gezien te worden.
Niet alleen letterlijk. We willen dat iemand ziet wie we zijn. Onze kwaliteiten, onze talenten, onze kwetsbaarheid, onze eigenaardigheden. Dat wat ons tot ons maakt. Maar werkelijk gezien worden vraagt ook iets van ons.
We moeten onszelf laten zien. En daar kan het spannend worden.
Want wat als een ander iets van je vindt? Je niet begrijpt? Je afwijst? Of je te aanwezig, te gevoelig, te anders of simpelweg te veel vindt?
Dan is aanpassen soms een stuk veiliger.
Niet te veel aandacht vragen. Rekening houden met anderen. Jezelf wat kleiner maken. Niet alle ruimte innemen die er misschien wel voor je is.
Ik ken dat goed.
En toch is het ergens ook bijzonder: juist terwijl ik mezelf lang niet altijd gemakkelijk liet zien, ben ik mijn hele leven gefascineerd geweest door wat in ánderen niet gezien werd.
‘Ik voel me anders’
Hoe vaak hoor ik in mijn werk niet: ‘Ik voel me anders dan de anderen.’
En ik begrijp heel goed wat iemand daarmee bedoelt.
Toch ben ik me steeds vaker gaan afvragen: zijn we niet allemaal anders dan de anderen?
Er is niemand precies zoals jij.
Niemand heeft precies jouw karakter, ervaringen, gevoeligheden, talenten, eigenaardigheden en manier van kijken naar het leven. En misschien zit daar nog zo'n menselijke tegenstelling.
We willen graag ergens bij horen. Ons verbonden voelen met anderen. Geaccepteerd worden.
Maar tegelijkertijd willen we juist gezien worden als ons unieke zelf.
We willen erbij horen én anders mogen zijn.
En juist datgene wat ons anders maakt, houden we soms verborgen omdat we bang zijn dat het ervoor zorgt dat we er niet meer bij horen. We passen ons aan. Houden ons in. Laten bepaalde kanten van onszelf minder zien.
Maar wat gebeurt er als je dat te lang doet? Dan blijft niet alleen je kwetsbaarheid verborgen.
Ook je talenten, je kwaliteiten en uiteindelijk een deel van je potentie blijven ongezien. Misschien is anders zijn daarom helemaal niet iets wat opgelost hoeft te worden. Misschien mag het juist zichtbaar worden.
Zien wat niet gezien wordt
Als ik naar mijn eigen leven kijk, ontdek ik daarin een duidelijke rode draad. Ik heb altijd een passie gehad voor dat wat in een ander niet direct zichtbaar was.
Een kwaliteit die iemand zelf niet zag.
Een talent dat nog nauwelijks ruimte kreeg.
Het verdriet achter een glimlach.
De onzekerheid achter bepaald gedrag.
De mogelijkheden die iemand zelf misschien nog niet kon zien.
Soms kon ik bijna denken: kon jij jezelf maar eens zien zoals ik jou zie.
Dat verlangen om zichtbaar te maken wat ongezien bleef, is er eigenlijk altijd geweest.
In mijn werk. In het onderwijs. In mijn contact met mensen. En als ik daar nu op terugkijk, is het misschien helemaal niet zo vreemd dat ik uiteindelijk bij het mediumschap ben uitgekomen.
Eén jaar geleden
Vorig jaar voelde ik heel duidelijk de roep om mijn mediumschap echt op te pakken.
Mijn fascinatie voor de spirituele wereld was er al veel langer. Maar er kwam een moment waarop ik voelde: hier heb ik iets mee te doen. Ik wilde het niet langer ergens op de achtergrond laten bestaan. Ik wilde het onderzoeken, ontwikkelen en er vooral ruimte aan geven.
En kijk eens wat er in één jaar tijd is veranderd.
Ik geef consulten. Ik organiseer bijeenkomsten en workshops. Ik schrijf over mijn ervaringen. Ik deel steeds meer over mijn mediumschap en de spirituele wereld.
Ik ben steeds meer gaan staan voor datgene waar mijn hart ligt. En daarmee gebeurde iets wat ik van tevoren niet had voorzien.
Terwijl ik het onzichtbare steeds meer ruimte gaf, werd ik zelf steeds zichtbaarder.
Mijn passie voor het ongeziene
Misschien is dat wel de mooie grap van mijn eigen ontwikkeling. Mijn grootste passie ligt bij iets wat we niet met onze ogen kunnen zien.
Het ongeziene.
De spirituele wereld fascineert me mateloos. Het contact met overleden dierbaren, maar ook de informatie en wijsheid die vanuit die wereld naar voren kunnen komen. De momenten waarop iets wat eerst ongrijpbaar was ineens woorden krijgt en betekenis krijgt voor iemand.
Ik wil daarover vertellen.
Ik wil het onderzoeken.
Ik wil mijn ervaringen delen.
Niet omdat ik iemand wil overtuigen van mijn werkelijkheid. Maar omdat ik vind dat ook het ongeziene ruimte mag krijgen.
Ik wil het een podium geven.
En daarvoor moet ik blijkbaar zelf ook af en toe op dat podium gaan staan. Misschien past dat uiteindelijk veel beter bij mij dan ik ooit heb gedacht.
Zichtbaar worden is niet hetzelfde als aandacht vragen
Ik denk dat daar voor mij persoonlijk een belangrijke verandering zit. Lang heb ik zichtbaar zijn misschien onbewust gekoppeld aan aandacht vragen. En aandacht vragen voelde al snel als: doe maar niet, maak jezelf niet zo belangrijk.
Nu kijk ik daar anders naar.
Je plek innemen betekent niet dat je een ander zijn plek ontneemt.
Je talent laten zien betekent niet dat je jezelf beter vindt dan iemand anders.
En zichtbaar zijn betekent niet dat alle aandacht naar jou moet.
Het betekent voor mij steeds meer dat ik mezelf niet langer kleiner hoef te maken dan ik ben.
Dat ik mijn kwaliteiten serieus mag nemen.
Mijn passie mag volgen.
En mijn potentie mag leven.
Niet pas wanneer de angst verdwenen is, maar soms juist terwijl ik het nog spannend vind.
Uit de coulissen
Als ik terugkijk naar een jaar geleden, dacht ik dat ik vooral mijn mediumschap meer ruimte ging geven. Nu zie ik dat ik tegelijkertijd iets anders deed.
Ik gaf mezelf meer ruimte.
Misschien is dat wel wat er gebeurt wanneer je gehoor geeft aan iets waarvan je diep vanbinnen voelt: dit hoort bij mij. Je gaat niet ineens iemand anders worden. Misschien word je juist steeds meer degene die je altijd al was. Met alle tegenstellingen die daarbij horen.
Het verlegen meisje én degene die graag op een podium stond.
De vrouw die soms nog twijfelt én degene die weet wat ze te brengen heeft.
Degene die graag bij anderen wil horen én tegelijkertijd haar eigen weg wil volgen.
Misschien hoeven we die verschillende kanten helemaal niet op te lossen. Misschien mogen ze er allemaal zijn.
Want uiteindelijk wil ik hetzelfde voor mezelf als wat ik mijn hele leven al zo graag in anderen zichtbaar maak:
de kwaliteiten, de talenten, de eigenheid en de potentie die er allang zijn.
En het bijzondere is dat juist mijn passie voor het onzichtbare me daar het afgelopen jaar steeds meer toe heeft uitgedaagd.
Om het ongeziene een podium te geven, moet ik zelf uit de coulissen durven komen.
En misschien is dat wel precies waar ik nu sta.
Steeds een beetje zichtbaarder. Niet omdat ik zo nodig gezien wil worden.
Maar omdat ik steeds beter durf te laten zien wie ik ben en wat ik te brengen heb.
Reactie plaatsen
Reacties