Van hart tot hart

Een ontmoeting tijdens een training in trance mediumschap

Sommige ervaringen zijn zo bijzonder dat ze je nog lang bijblijven.

Niet omdat ze je verbazen, maar omdat ze je diep raken. Omdat ze je opnieuw laten voelen waar dit werk voor mij werkelijk om draait.

Onlangs rondde ik een driedaagse training in trance mediumschap af. Tijdens één van de oefeningen mocht ik een ontmoeting ervaren die mij diep heeft geraakt.

Ik zat tegenover een moeder.

Nog voordat ik dieper in de trance zakte, voelde ik een sterke aanwezigheid. Het was haar zoon. Wat mij direct raakte, was zijn verlangen. Hij wilde niets liever dan bij zijn moeder zijn.

Niet om iets te bewijzen.

Niet om haar verdriet weg te nemen.

Maar om haar te laten voelen dat hun liefde nog altijd bestaat.

Tijdens de trance sprak hij door mij heen.

Op een bepaald moment wees hij naar het hart van zijn moeder.

Dat eenvoudige gebaar zei voor mij alles.

Terwijl hij naar haar hart wees, voelde ik hoeveel liefde er tussen hen was. Tegelijk voelde ik hoeveel verdriet zij met zich meedroeg. Voor mij voelde het alsof haar hart zich had beschermd tegen een gemis dat bijna niet te dragen was.

Daarna liet hij mij ervaren dat hun harten nooit werkelijk van elkaar gescheiden zijn geweest.

Ik voelde een liefde die niet begrensd werd door de dood.

Een liefde die bleef bestaan.

Ik mocht woorden geven aan wat ik voelde.

Geen woorden die ik had voorbereid.

Geen woorden die ik zelf bedacht.

Maar woorden die als vanzelf kwamen.

Woorden die uitdrukking gaven aan zijn liefde voor zijn moeder.

Terwijl die woorden werden uitgesproken, zag ik iets veranderen.

Heel voorzichtig leek er weer ruimte te ontstaan.

Alsof haar hart, dat zich zo lang had beschermd, weer een klein stukje open mocht gaan.

Niet omdat haar verdriet verdwenen was.

Niet omdat het gemis minder werd.

Maar omdat de liefde weer voelbaar werd.

Dat moment ontroerde mij diep.

Voor mij is dát de essentie van trance mediumschap.

Niet het bijzondere van het contact.

Niet het willen bewijzen dat de spirituele wereld bestaat.

Maar het mogen dienen als instrument waardoor liefde, troost en verbinding opnieuw voelbaar kunnen worden.

Die middag mocht ik daar getuige van zijn.

En terwijl ik dit opschrijf, voel ik die ontroering opnieuw.

Omdat ik besef dat liefde zich niet laat begrenzen door tijd of door de dood.

Zij blijft haar weg vinden.

Van hart tot hart.

Een moment van stilte

Misschien draag jij ook iemand met je mee die een blijvende plek in jouw hart heeft.

Misschien verlang je er soms naar om nog één keer te voelen dat die ander dichtbij is.

Sta dan eens een moment stil.

Leg zacht een hand op je hart.

Adem rustig in en uit.

En wees alleen maar aanwezig.

Misschien hoef je niets te zoeken.

Misschien hoef je niets te begrijpen.

Misschien mag je alleen voelen.

Want soms spreekt liefde niet in woorden.

Soms spreekt zij van hart tot hart.

Mocht dit verhaal iets in jou hebben aangeraakt, weet dan dat je van harte welkom bent. Soms begint een nieuw stukje heling met een open gesprek of een ontmoeting waarin ruimte is voor alles wat er leeft.