Wat als toeval niet bestaat?

Over vertrouwen, intuïtie en een rood-wit katertje dat precies op het juiste moment in mijn leven verscheen.

Ik geloof niet in toeval.
Al jaren niet.

Ik geloof dat sommige mensen, ontmoetingen en gebeurtenissen precies op het juiste moment in ons leven verschijnen. Niet omdat wij alles kunnen sturen, maar omdat het leven ons soms precies aanreikt wat we op dat moment nodig hebben. De afgelopen weken werd ik daar opnieuw aan herinnerd.

Vorig jaar oktober moest ik na 14 jaar afscheid nemen van mijn lieve poes Pippie. Dat was verdrietig, niet alleen voor mij, maar ook voor Suusje, mijn andere poes. Ik zag hoe stil het in huis was geworden en hoe ze haar gezelschap miste.

Na verloop van tijd begon ik voorzichtig uit te kijken naar een kitten. Niet om het gemis op te vullen – dat kan niet – maar omdat ik voelde dat het goed zou zijn voor Suusje. Ik reageerde op de ene advertentie na de andere. Misschien wel tientallen. Maar hoe vaak ik ook een bericht stuurde, ik kreeg geen enkele reactie terug. Geen enkel deurtje leek open te gaan.

Een tijdje later ging ik een weekje op vakantie. Voor Suusje was dat best een lange week alleen thuis.

Toen ik weer thuiskwam, was ze zó blij dat ik er weer was. Die nacht week ze geen moment van mijn zijde. Ze lag tegen me aan, boven op me en leek me duidelijk te willen maken hoe fijn ze het vond dat ik weer thuis was.

Tot er de volgende ochtend iets bijzonders gebeurde.

Ik zat naast Suusje op de bank toen ik heel duidelijk de woorden doorkreeg:

"Er komt een rood-wit katertje jouw kant op."

Ik moest glimlachen. Een katertje? Dat was helemaal niet wat ik zelf zou hebben gekozen. Ik dacht eerder aan een poesje. Toch voelde de boodschap zo helder dat ik hem niet naast me neer kon leggen.

Ik liet het los.

Als het zo moest zijn, dan zou het vanzelf duidelijk worden. En nog diezelfde middag kreeg ik een bericht. Er werd een foto gestuurd van een nestje kittens met de vraag of ik interesse had. Op de foto zag ik verschillende kittens en precies één rood-wit katertje.

Soms hoef je niets meer te bedenken. Dan weet je het gewoon.

En alsof het verhaal nog niet bijzonder genoeg was, bleek ik zelfs over zijn naam niets te zeggen te hebben.

Hij heet Harry.

Voor mij was dit opnieuw een bevestiging dat toeval niet bestaat. Dat het leven en de spirituele wereld soms precies datgene aanreiken wat de bedoeling is. Niet altijd op het moment dat ík het wil, maar wel op het juiste moment.

Terwijl ik dit schrijf, moet ik opnieuw glimlachen.

Morgen komt Harry naar huis.

En diep van binnen heb ik het gevoel dat hij al veel eerder onderweg was.

Welkom thuis, Harry...