Maandag is blauw

Lange tijd dacht ik dat iedereen kleuren zag zoals ik ze zie.

Dat maandag blauw is. Woensdag groen. Dat cijfers, namen, woorden en zelfs stemmen een eigen kleur hebben. Voor mij was dat de normaalste zaak van de wereld. Pas later ontdekte ik dat dit helemaal niet voor iedereen zo werkt. Er bleek zelfs een naam voor te bestaan: synesthesie.

Synesthesie is een bijzondere manier waarop de hersenen informatie verwerken. Bij mij lopen zintuigen als het ware in elkaar over. Ik hoor kleuren, ik zie kleuren en die kleuren vertellen mij iets. Ze zijn niet alleen mooi of toevallig; ze dragen informatie.

Een kleur kan licht en transparant zijn, of juist zwaar en compact aanvoelen. Soms beweegt een kleur snel en levendig, soms blijft ze juist stil hangen. Die nuances maken voor mij een groot verschil. Ze zeggen iets over de energie, de emotie of de betekenis van wat ik waarneem.

Wanneer ik een naam hoor, verschijnt er direct een kleur. Ook dagen van de week, cijfers en woorden hebben hun eigen kleur en uitstraling. Dat is geen keuze; het gebeurt vanzelf. Alsof mijn brein de wereld niet alleen begrijpt in betekenis, maar ook in kleur en gevoel.

Wat ik misschien wel het meest bijzonder vind, is dat ik jarenlang dacht dat dit normaal was. En juist daardoor ook niet als iets bijzonders. Ik vond het zo vanzelfsprekend dat ik er geen waarde in zag — en ergens zelfs het gevoel kreeg dat het dus niet genoeg was. Dat het iets was waar ik verder naar moest zoeken, buiten mezelf.

Die waarde begon ik pas echt te zien toen ik mijn mediumschap weer oppakte. Daar ontdekte ik dat juist die kleuren geen bijzaak waren, maar een belangrijk onderdeel van hoe ik werk. Wat ik altijd als “gewoon” had ervaren, bleek ineens een ingang, een taal, een kracht.

Pas toen viel het op zijn plek.

We zoeken zo vaak naar onze talenten buiten onszelf. In opleidingen, boeken en bevestiging van anderen. We hopen ergens te vinden waar onze kracht ligt. Terwijl juist dat wat voor ons vanzelfsprekend voelt, vaak onze grootste kwaliteit blijkt te zijn — precies omdat we het zelf niet als bijzonder herkennen.

Wat jij als heel gewoon ervaart, kan precies datgene zijn wat jou uniek maakt.

Voor mij zijn kleuren veel meer dan een bijzondere eigenschap. Ze zijn een wezenlijk onderdeel van mijn mediumschap.

Tijdens een consult laten kleuren zich regelmatig zien. Soms verschijnt er een kleur direct bij iemand. Soms zie ik een kleur wanneer ik contact maak met een overleden dierbare. Ik voel kleuren, ik zie ze en soms hoor ik ze zelfs. Elke kleur draagt een eigen boodschap en helpt mij om informatie die doorkomt beter te begrijpen en te vertalen.

Kleuren zijn voor mij een taal geworden. Een stille, maar ongelooflijk duidelijke taal die mij helpt verbinding te maken met wat gezien, gevoeld en gehoord wil worden.

Misschien herken je iets in dit verhaal. Misschien ervaar jij ook dingen waarvan je altijd hebt gedacht dat iedereen dat zo beleeft.

Sta daar eens even echt bij stil.

Want soms zijn onze grootste kwaliteiten zo verweven met wie we zijn, dat we ze zelf niet meer zien. Juist daar, in wat vanzelfsprekend voelt, ligt vaak een verborgen schat.

Misschien wacht jouw verborgen schat ook niet op  een nieuw inzicht, maar op de moed om kleur te bekennen wat er al die tijd al in jou aanwezig is.